Pelin Şanlı’dan Bir Şiir: Kanada Emanet

Tersten yazılan bir ismin hoyratlığını aldım
Görmediler
Söylenmeyen sözlerin baş eğmesi kaleme
Bir çırpıda atılan ile’nin ilk sesi
Silinen tek dize uzun uzun şehirlerde
Şiirle arzu yamacında aralanan kapan iniltisi
Bir ölü dil emanet telleri kopuk fa minöre
Yüksel kaldır yücelt. Yalanların tizdir sezgisi
Ben bir orman yolunu denizlerle yaktım
Bilmediler
Gelenleri karşıladı unutup gidememişler
Çok şarap zamanı ayaz daldı üzümlere
Ayaz yıktı masayı, değdi rengi ise
Yok bu değil zaman
Değiş hayalsiz kırıksız
Son değil yara almış geceye kalan
İki yana üç dört damla kan pay biçerken
Son alfabe hıncı gece şimdi tersten yazılan
Ezber, ezber boz, yeminler ettir yer altındaki akrebe
Söylesene neyi kemirmeli tırnaklarım, neyi sevmeli
Mezardan dönüyoruz sıcak morg sabahından seninle
Yok kokusu bu değil, giz değil kumun çamura itaati
Bana değil sana çok değil lacivercin yanık teni
Kristal şehirlere dal koca bedenin elinde
Kır yap yık kur
Uykuyu bekle bir köşede
Erkenden ayaklanınca tez tökezleyen asi
Ellerin yoktur, yoktur avuçiçin ve yüzün
Unutma ki beyaza çalar dudağının ilk çizgisi
Öfkenin mührünü çoktan evde unuttu son nesil
Plastikten icat damara vurdu hançerin gölgesi
Çöz artık bana değil bu kin yok değil
Nerede tedirgin et, kemik, lal olanın sesi
Şimdi bir nefeste okunmayan o hece koy adını
Sen bırak boşluğa, tek kanat düşünsün beni.

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s